04 |





Gevangen in het moeras | Ute van Aalst

Het drassige watergat leent zich uitstekend voor een sprookje en het project is dan ook gebaseerd op het sprookje 'IJzeren Hans' .



Opengesteld | Tim Pardijs


Kom langs omwegen. Er zijn hier al mensen verdwenen. Wij niet.
Voor ons was het genoeg dat onze wortels konden doorgronden,
grond grijpen, natuurlijk, altijd met recht van afpaling op 60 meter,
gerekend vanaf het midden van de bron. Dat het kon.

Een wild sap deed ons bijna uit onze bast barsten, schudden,
bedekken. Van zonsopgang tot zonsondergang tot zonsopgang
blijven liggen tot we afgebroken vochtig zouden vergroeien,
onszelf omhullen met meer van onszelf, en van hem. Bijna.

We hielden jacht als honden zonder de lijn, maar hij was
ongrijpbaar. Nu eisen we afstand, staan paarden en spelende
muziekapparaten niet meer toe. Roken, koken of open vuur
verboden. Gelieve niet te verstoren, we zijn kwetsbaar.

De jongen viel op het mos in slaap, maar stond op en verdween
zoals hij was. Daarom dit verbod binnen de aangegeven
velden. Zijn gouden haren glansden ook teveel. Kom
langs omwegen hier vrij wandelen. Kom, broed en rust.



Geen opmerkingen:

Een reactie posten